5 Ιαν 2014

ΣΥΝΘΗΚΗ – ΛΑΙΜΗΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ




Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

 πηγή : Σεισάχθεια

ΚΟΜMΕΝΗ ΚΑΙ ΡΑΜMΕΝΗ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ Η ΕΠΩΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΑ ΚΟΙΝΗ ΑΓΟΡΑ ΗΝΩΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΩΝ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΈΝΩΣΗΣ



«Ο πανικός εξαπλώνεται στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, λες και κάποιο κουνάβι εισέβαλε στο κλουβί με τα κουνέλια. Το σχέδιο για τη δημιουργία μιας μεγάλης κοινής αγοράς, που θα ενσωματώνει τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα σχέδιο που εξελισσόταν θαυμάσια, χωρίς κανείς να πάρει είδηση, ήρθε ξαφνικά στο φως της ημέρας. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι λαοί διερωτώνται γιατί να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Γιατί κανείς δεν ζητάει τη γνώμη τους; Ποιους να εξυπηρετεί, άραγε, αυτή η ιστορία»;



Με αυτά τα λόγια ξεκινούσε πρόσφατη ανάλυση του Τορτζ Μονμπάιοτ στη βρετανική εφημερίδα Guardian. Πέτρα του σκανδάλου, η Διατλαντική Εμπορική Επενδυτική Σχέση (TTIP), την οποία διαπραγματεύονται, υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας, από τον περασμένο Ιούλιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η κυβέρνηση Ομπάμα. Η μυστικότητα αφορά, ωστόσο, μόνο τους λαούς και τα κοινοβούλια των ενδιαφερομένων χωρών και όχι τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, στα μέτρα των οποίων είναι κομμένη και ραμμένη η «ιστορική» συμφωνία. Όπως έγινε γνωστό από ρεπορτάζ έγκυρων εφημερίδων ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού, στις διαπραγματευτικές ομάδες της Αμερικής συμμετέχουν κάπου 600 εκπρόσωποι εταιρειών. Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο Εταιρειών, η Κομισιόν διοργάνωσε για την επωαζόμενη συμφωνία οκτώ συσκέψεις με οργανώσεις πολιτών και… 119 συσκέψεις με στελέχη και «λομπίστες» μεγάλων επιχειρήσεων- στη δεύτερη περίπτωση, πίσω από κλειστές πόρτες.



Δεν είναι δύσκολο να ερμηνεύσει κανείς τη μυστικοπάθεια των αμερικανικών και ευρωπαϊκών ελίτ. Όποιος έχει καεί με το χυλό, φυσάει και το γιαούρτι. Μεταξύ 1995 και 1997, οι μεγάλες δυνάμεις εργάζονταν πυρετωδώς, και πάλι σε πλήρη μυστικότητα, για τη διαμόρφωση μιας παρόμοιας συμφωνίας, εκείνη τη φορά υπό την αιγίδα του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Ωστόσο, η λεγόμενη «Πολυμερής Συμφωνία Επενδύσεων» (ΜΙΑ) απεβίωσε προτού δει το φως της ημέρας. «Η ΜΙΑ είναι σαν τον Δράκουλα: πεθαίνει όταν εκτίθεται στον ήλιο», είχε δηλώσει σαρκαστικά η προοδευτική κοινωνιολόγος Σούζαν Τζορτζ.



Ευτυχώς για όλους μας- ή έστω για σχεδόν όλους. Το σχέδιο της εν λόγω συνθήκης- ένα «Μανιφέστο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού», όπως το είχε χαρακτηρίσει η γαλλική επιθεώρηση Le Monde Diplomatique- προέβλεπε μια τόσο ισοπεδωτική επιβολή του ελεύθερου εμπορίου, που έθετε κυριολεκτικά στην παρανομία κάθε κοινωνικό, περιβαλλοντικό και πολιτιστικό φραγμό, μαζί με κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας. Αν περνούσε η ΜΙΑ, οποιαδήποτε πολυεθνική θα μπορούσε να σύρει σε διεθνή δικαστήρια οποιαδήποτε εθνική κυβέρνηση, αξιώνοντας γενναίες αποζημιώσεις για κάθε είδους μέτρα προτίμησης εθνικών (ή ευρωπαϊκών) προϊόντων και επιχειρήσεων, ενίσχυσης της εργατικής νομοθεσίας υπέρ των μισθωτών, προστασίας της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος.



Με άλλα λόγια, η ΜΙΑ θα έβγαζε εκτός νόμου όχι μόνο τον Μαρξ, αλλά και αυτόν τον… Κέινς! Το πιο εξοργιστικό σημείο του σχεδίου συνθήκης ήταν εκείνο που προέβλεπε την αποζημίωση ξένων εταιρειών από κυβερνήσεις χωρών στις οποίες σημειώνονται «κοινωνικές αναταραχές» και «συγκρούσεις»- δηλαδή, οι κυβερνήσεις θα έπρεπε να αποζημιώνουν τις πολυεθνικές ακόμη και για τις απώλειες κερδών λόγω απεργιών! Τελικά, οι οξύτατες αντιδράσεις της ευρωπαϊκής κοινωνίας των πολιτών- σε συνδυασμό, είναι αλήθεια, με τις ανησυχίες της Γαλλίας για την επαπειλούμενη ισοπέδωση της πολιτιστικής και της αμυντικής της βιομηχανίας, αλλά και του ισχυρού αγροτικού της τομέα- οδήγησαν τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν να εγκαταλείψει τη συμφωνία, δίνοντάς της την χαριστική βολή, τον Οκτώβριο του 1998.


8 Δεκ 2013

Οι αντιφάσεις του Μαντέλα

άρθρο του ZAKES MDA στους new york times
(επισημάνθηκε στο λογαριασμό twitter του Π.Παπακωνσταντίνου)
Nelson Mandela



Θυμάμαι τον Νέλσον Μαντέλα.Όχι τον λατρεμένο απ' όλους ηλικιωμένο πολιτικό , οποίος αντιστάθηκε επιτυχώς στη μεγαλομανία που έρχεται μετά τη θεοποίηση και πέθανε την Πέμπτη σε ηλικία 95 ετών,αλλά τον νεαρό δικηγόρο που καθόταν στο καθιστικό με τους γονείς μου μέχρι αργά το πρωί συζητώντας περί αφρικάνικου πατριωτισμού με τον πατέρα μου Ashby Peter Mda.Το 1944 οι δυο τους οργάνωσαν το εθνικό αφρικάνικο συμβούλιο ένωσης νεολαίας. Ήταν σκεπτικοί για το εθνικό αφρικάνικο κογκρέσο καθώς ήταν μέχρι τότε και για περισσότερο από τρεις δεκαετίες ετοιμοθάνατο και ξεπερασμένο για την εποχή του.Ένιωθαν ότι έπρεπε να μεταφερθεί ο απελευθερωτικός αγώνας από το επίπεδο της απλής διαμαρτυρίας σε αυτό της ένοπλης πάλης και έγιναν γνωστοί διαμαρτυρόμενοι γι' αυτούς που ένιωθαν ότι ξεπουλούσαν τον αγώνα ,συμμετέχοντας σε προϋπάρχουσες δομές του Απαρτχάιντ μέσα στις οποίες υποτίθεται οι μαύροι μπορούσαν να εκδηλώσουν τις πολιτικές τους φιλοδοξίες.

Μου έκανε εντύπωση ακόμη και τότε ότι ο Μαντέλα ήταν άνθρωπος των αντιφάσεων.Μπορεί να έδειχνε πατρική στοργή ειδικά σε μας τα παιδιά , όμως ήταν επίσης αυστηρός και πειθαρχημένος.Ενώ ήταν φλογερός επαναστάτης που θα αναφερόταν με άνεση οποιαδήποτε στιγμή στον Μαρξ και τον Λένιν, ταυτόχρονα ήταν ο παραδοσιακός νότιος της κοινότητας των νέγρων της Νότιας Αφρικής με αριστοκρατικές τάσεις.Για παράδειγμα, oι Kaiser και George Matanzima, αρχηγοί της κοινότητας των Τebu ,οι οποίοι ηγούνταν του συστήματος μπαντουστάν. με το οποίο καθιερώνονταν χωριστές περιοχές δικαιωμάτων για τη μαύρη κοινότητα., ήταν όχι μόνο συγγενείς αλλά και φίλοι του επίσης.Και ενώ πολλοί θεωρούσαν ότι οι τα αδέλφια Matanzima είχαν προδώσει τους στόχους της μαύρης επανάστασης ο Μαντέλα καθόλου δεν τους καταδίκαζε.

Είναι ειρωνικό ότι στη Νότια Αφρική σήμερα υπάρχουν ολοένα αυξανόμενες μεμονωμένες φωνές νοτιοαφρικανών που πιστεύουν ότι ο Μαντέλα ξεπούλησε τον αγώνα των μαύρων για χάρη των συμφερόντων των λευκών.Αυτό θα προκαλούσε έκπληξη στην παγκόσμια κοινότητα που τον έχει κάνει σύμβολο και θεωρεί ότι ο Μαντέλα απόλαυσε την απόλυτη αποδοχή στο εσωτερικό της χώρας του.Μετά τις πρώτες διαπραγματεύσεις για το τέλος του απαρτχάιντ οδήγησε τη χώρα σε μια νέα περίοδο ελευθερίας με προοδευτικό σύνταγμα που εξασφάλιζε δικαιώματα για όλους ακόμα και για τους ομοφυλόφιλους(άλλη μια αντίφαση για νοτιάφρικάνο "αριστοκράτη")και επικρατούσε κλίμα ευφορίας.Αλλά αυτό ήταν για λίγο.Με την ανεξέλεγκτη διαφθορά της νέας ελίτ που εξουσίαζε και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι πολύ λίγα ΄άλλαξαν προς το καλύτερο για την πλειονότητα των μαύρων, η ευφορία γρήγορα αντικαταστάθηκε από την απογοήτευση.

Το επιχείρημα για τη νέα τάξη πραγμάτων που έφερε ο Μαντέλα κατέρρευσε καθώς δεν άλλαξε θεμελιακά τους οικονομικούς συσχετισμούς στη χώρα.Αυτή η νέα τάξη συνοδεύτηκε με ευμάρεια που όμως το αποτέλεσμα κατανεμήθηκε άνισα για χάρη του κατεστημένου των λευκών και της ανεξαρτησίας της νέας μαύρης ελίτ που ήρθε στην εξουσία .Σήμερα οι τότε πολιτικοί σύντροφοι είναι οι νέοι δισεκατομμυριούχοι , με ηγέτη τον Jacob Zuma ο οπόιος ασύστολα άρπαξε εκατομμύρια δολάρια από φόρους για να χτίσει την πολυτελή κατοικία του και να στεγάσει το αυξανόμενο χαρέμι του και μια φάλλαγα από παιδιά.

Το κίνημα αμφίσβήτησης του Μαντέλα σίγουρα δεν είναι διογκούμενο όμως είναι αρκετά ηχηρό για έχει την απαιτούμενη προσοχή.Αποτελείται από μεμονωμένους ακτιβιστές με κύρια εργαλεία τα social media όπως το facebook και το twitter και στην επίσημη εκδοχή του από οργανισμούς όπως ο September National Imbizo, που θεωρεί ότι η Ν.Αφρική είναι μια χώρα που κυριαρχούν λευκοί εθνικιστές κατά των μαύρων και διοικείται από το εθνικό κογκρέσο για να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λευκών.O ισχυρισμός τους είναι ότι ο συμβιβασμός που έγινε μεταξύ των μαύρων και της κυβέρνησης των λευκών του Απαρτχάιντ, ήταν μια απάτη που έγινε σε βάρος του μαύρου πληθυσμού. ο οποίος πρέπει να πάρει πίσω την κλεμμένη γη από τους λευκούς από την εποχή της αποικιοκρατίας.Όσοι ασκούν κριτική υποστηρίζουν ότι ο Μαντέλα πέτυχε μια επιφανειακή συμφιλίωση ενώ στην πραγματικότητα δεν άλλαξε τίποτα για την πλειοψηφία των μαύρων.

Αυτό το κίνημα αν και δεν είναι αντιπροσωπευτικό για την πλειοψηφία των μαύρων που ακόμα λατρεύουν τον Μαντέλα και το κογκρέσο του , κερδίζει έδαφος στις φοιτητικές πανεπιστημιουπόλεις.

Κατανοώ τις διαψεύσεις που ένιωσαν αυτοί οι νέοι και μοιράζομαι την απογοήτευσή τους.

Παρόλα αυτά δεν ενστερνίζομαι την οπτική τους για τον Μαντέλα.Σ' αυτόν είδα έναν χαρισματικό πολιτικό , του οποίου η πολιτική γλίτωσε τη χώρα από λουτρό αίματος και συνοδεύτηκε από μια περίοδο δημοκρατίας , ανθρωπισμού και ανεκτικότητας.Τον θαύμασα για τον οίκτο του και την γενναιοδωρία του, αρετές που συνήθως δεν χαρακτηρίζουν πολιτικούς.Επίσης τον θαύμασα για την ακεραιότητά του και την πίστη του.

Φοβάμαι όμως ότι η πίστη του Μαντέλα τελικά τον τύφλωσε.Η διαφθορά που βλέπουμε σήμερα δεν εμφανίστηκε ξαφνικά μετά το τέλος της προεδρίας του. Ρίζωσε εκείνη την περίοδο.Η πίστη του στους συντρόφους του παρά τα λάθη τους ήταν τυφλή ακόμα και στις παράνομες πράξεις τους.Όταν ήταν πρόεδρος συχνά είχα γράψει για το πελατειακό κράτος και τον πελατειακό καπιταλισμό.Όταν του έγραψα ένα γράμμα ,όπου επεσήμανα τις ανησυχίες μου, μου τηλεφώνησε και κανόνισε συνάντηση με τρεις υπουργούς μέσα σε μια βδομάδα.Αν και δεν βγήκε τίποτα το ουσιαστικό από αυτή τη συνάντηση, το γεγονός ότι άκουσε προσεχτικά έναν απλό πολίτη και έκλεισε ένα τέτοιο ραντεβού ήταν κάτι εξαιρετικό για πρόεδρο.

Αργότερα ο Μαντέλα έγινε το θύμα της διογκούμενης διαφθοράς, για την οποία παραπονιόμουν.Είχε περικυκλωθεί από συγγενείς και φίλους μερικοί από τους οποίους ήταν επιρρεπεί ς στο να κερδίζουν από το όνομά του.Ανάμεσά τους ο εγγονός του Mandla Madela , ένας τιποτένιος φυλετικός απατεώνας , για τον οποίο είναι ευρέως γνωστό ότι είχε προπωλήσει τα δικαιώματα μετάδοσης της κηδείας του παππού του σε τηλεοπτικό σταθμό.

Ο Μαντέλα αφήνει πίσω μια λαμπρή κληρονομιά ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανεκτικότητας και συμφιλίωσης.Δυστυχώς κάποιοι συμπατριώτες του την καταπατούν.Δεν μπορώ να μιλήσω και να πω γι' αυτόν ότι πονούσε για όσα συνέβαιναν στη χώρα του τον τελευταίο καιρό.Είχα να μιλήσω μαζί του χρόνια πριν πεθάνει.Μπορώ όμως να πω ότι ο Μαντέλα που γνώριζα θα πονούσε.

Ελεύθερη μετάφραση: stelios

6 Δεκ 2013

Γ. ΔΕΛΑΣΤΊΚ: «ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΔΕ ΖΟΎΣΑΝ ΜΕ ΔΑΝΕΙΚΆ»


πηγή:infowar







Ο δημοσιογράφος Γ.Δελαστίκ σε μια εξαιρετική συνέντευξη στο Ράδιο 9,84 της Κρήτης εξηγεί τη σπέκουλα των τραπεζών στην πρώτη κατοικία και μιλά για την έννοια του χρέους από το 1974 έως σήμερα.

3 Δεκ 2013

Σαν σήμερα 3 Δεκεμβρίου 1944



πηγή : στο κόκκινο



Στην Πλατεία Συντάγματος, παρατεταγμένοι αστυνομικοί της τότε Αστυνομίας Πόλεων υποδέχθηκαν με πυκνά πυρά την ειρηνική διαδήλωση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, του ΕΑΜ. Στις 3 Δεκεμβρίου 1944 στην Πλατεία Συντάγματος, στη γωνία όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, οι παρατεταγμένοι αστυνομικοί της τότε Αστυνομίας Πόλεων υποδέχθηκαν με πυκνά πυρά την ειρηνική διαδήλωση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, του ΕΑΜ.



Τα πυρά προέρχονταν και από το κτίριο στη γωνία της Πανεπιστημίου με τη Βασιλίσσης Σοφίας όπου τότε στεγαζόταν η Αστυνομική Διεύθυνση της πόλης – σήμερα το κτίριο αυτό δεν υπάρχει πλέον. Η κοντινή απόσταση και η ένταση των πυρών προκάλεσε μακελειό στις τάξεις των διαδηλωτών. Οι νεκροί ήσαν 27 και οι τραυματίες περισσότεροι από 140.



Στα αμέσως προηγούμενα χρόνια της ναζιστικής κατοχής αυτά τα επεισόδια ήταν σχεδόν συνηθισμένα. Η Αστυνομία Πόλεων ειδικά, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Άγγελος Έβερτ, χρησιμοποιούσε πολύ συχνά πραγματικά πυρά για να αναχαιτίζει και να διαλύει τις διαδηλώσεις των οργανώσεων της Αντίστασης, του ΕΑΜ. Στην περίπτωση όμως της 3ης Δεκεμβρίου υπήρχε μία ουσιαστική διαφορά: η χώρα δεν βρισκόταν πλέον κάτω από την εξουσία του Άξονα και λίγες εβδομάδες νωρίτερα ο λαός της πρωτεύουσας είχε γιορτάσει την απελευθέρωσή του από αυτό ακριβώς το αιμοσταγές καθεστώς της Κατοχής.

Ενάμιση μήνα μετά τη 18η Οκτωβρίου, την άφιξη του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου στην Αθήνα και τις δεσμεύσεις που ο ίδιος ανέλαβε στην ομιλία του στην ίδια Πλατεία Συντάγματος, η πολιτική και κοινωνική κατάσταση στη χώρα εξακολουθούσε να είναι ανησυχητικά ανορθόδοξη. Στην ουσία, την πρωτεύουσα και τις μεγάλες πόλεις τις κυβερνούσε η βρετανική στρατιωτική διοίκηση του στρατηγού Σκόμπυ. Το Λονδίνο, από όπου προέρχονταν οι πολιτικοί σχεδιασμοί, βιαζόταν να «εξομαλύνει» την πολιτική λειτουργία στη χώρα, με τον τρόπο φυσικά που καταλάβαιναν ετούτη την «εξομάλυνση» στη βρετανική αυτοκρατορική πρωτεύουσα.

Στην ουσία επιζητούσαν την επανάληψη του σκηνικού του 1935, την ανάσταση των παραδοσιακών αστικών κομμάτων και την επαναφορά του θεσμού της ισχυρής βασιλείας, έστω και διαμέσου ενός νέου δημοψηφίσματος. Οι κοινωνικές αλλαγές που είχε φέρει η ενδιάμεση περίοδος δοκιμασιών και αγώνων, απλά αγνοούνταν από το Λονδίνο. Οι οδηγίες που αφορούσαν το μεγάλο κίνημα της Εθνικής Αντίστασης στόχευαν πρώτα στον αφοπλισμό και μετά στην οργανωτική του αποσάρθρωση και υποταγή. Για το σκοπό αυτό ο βρετανικός στρατός επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέτρο έκρινε αναγκαίο.


Ο Ουΐνστον Τσόρτσιλ φτάνει στην Αθήνα στις 25 Δεκεμβρίου 1944

«Ενεργήστε σαν να επρόκειτο για κατακτημένη πόλη, στην οποία έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση» (5 Δεκεμβρίου 1944, τηλεγράφημα. Ο βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ στον υποστράτηγο και διοικητή των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, Ρόναλντ Σκόμπυ).



«Κρατήστε τους γιους σας στο σπίτι, μανάδες της Αθήνας. Ή, ανάψτε για αυτούς, τις λαμπάδες, απόψε τη νύχτα. Ο γέρος της Ντάουνιγκ Στριτ φέρνει πίσω το βασιλιά σας». (Μπέρτολτ Μπρεχτ).

Ούτε να θρηνήσεις…

πηγή :unfollow


Ντίνα Ιωακειμίδου



Στην Ελλάδα των μνημονίων 350.000 άνθρωποι έχουν μόνιμη διακοπή ρεύματος, καθώς αδυνατούν να καταβάλουν τα οφειλόμενα στη ΔΕΗ.
Στην Ελλάδα των μνημονίων 350.000 άνθρωποι έχουν μόνιμη διακοπή ρεύματος, καθώς αδυνατούν να καταβάλουν τα οφειλόμενα στη ΔΕΗ.

Μια μητέρα σερβικής υπηκοότητας χάνει την 13χρονη κόρη της από έκλυση μονοξειδίου του άνθρακα που προκλήθηκε από αυτοσχέδιο μαγκάλι. Σε βάρος της απαγγέλλεται ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία από αμέλεια, όμως η εισαγγελέας κάνει χρήση του άρθρου 302 παρ. 2 του Ποινικού Κώδικα, σύμφωνα με το οποίο, αν το θύμα είναι οικείο του υπαιτίου, το δικαστήριο μπορεί να απαλλάξει τον υπαίτιο, αν κρίνει ότι λόγω της ψυχικής οδύνης που υπέστη δεν χρειάζεται να του επιβληθεί ποινή. Οι ταγοί της τάξης και της ευνομίας ωστόσο καραδοκούν. Με συνοπτικές διαδικασίες οδηγήθηκε στην Υποδιεύθυνση Αλλοδαπών της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, όπου και της χορηγήθηκε προθεσμία 30 ημερών για να αποχωρήσει από τη χώρα. Στην Ελλάδα των μνημονίων, 350.000 άνθρωποι έχουν μόνιμη διακοπή ρεύματος, καθώς αδυνατούν να καταβάλουν τα οφειλόμενα στη ΔΕΗ…

Στην Ελλάδα των μνημονίων 350.000 άνθρωποι έχουν μόνιμη διακοπή ρεύματος, καθώς αδυνατούν να καταβάλουν τα οφειλόμενα στη ΔΕΗ.
Στην Ελλάδα των μνημονίων 350.000 άνθρωποι έχουν μόνιμη διακοπή ρεύματος, καθώς αδυνατούν να καταβάλουν τα οφειλόμενα στη ΔΕΗ.
«Ποιες ζωές λογίζονται ως ανθρώπινες, αξιοσέβαστες, αξιοβίωτες και πενθήσιμες;» διερωτάται η φιλόσοφος Τζούντιθ Μπάτλερ, θέτοντας το βαθύτατα πολιτικό ερώτημα: ποιος αξίζει να ζει, ποιος αξίζει να οριοθετηθεί ως ανθρώπινη ζωή, ως υπήκοος του έθνους-κράτους; Ποιος εν τέλει αξίζει το πένθος μας;

Οι ζωές λογίζονται ως ανθρώπινες, απαντά η ίδια, με βάση τη φυλή, το φύλο, την κοινωνική τάξη, την οικονομική συνθήκη και τη σωματική αρτιμέλεια.

Μια 54χρονη μητέρα, σερβικής υπηκοότητας, που τους τελευταίους μήνες ζούσε στην απόλυτη ανέχεια λόγω ανεργίας, χάνει την 13χρονη κόρη της από έκλυση μονοξειδίου του άνθρακα που προκλήθηκε από αυτοσχέδιο μαγκάλι.

Μάνα και κόρη αναζητούσαν τρόπους να ζεσταθούν. Το αυτοσχέδιο μαγκάλι ήταν μια κάποια λύση αφού τους τελευταίους τρεις μήνες στο διαμέρισμα της δυτικής Θεσσαλονίκης το ρεύμα είχε αποσυνδεθεί. Σε βάρος της μητέρας απαγγέλλεται ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία από αμέλεια, όμως η εισαγγελέας πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης κάνει χρήση του άρθρου 302 παρ. 2 του Ποινικού Κώδικα, σύμφωνα με το οποίο, αν το θύμα είναι οικείο του υπαιτίου, το δικαστήριο μπορεί να απαλλάξει τον υπαίτιο, αν κρίνει ότι λόγω της ψυχικής οδύνης που υπέστη δεν χρειάζεται να του επιβληθεί ποινή. Οι ταγοί της τάξης και της ευνομίας ωστόσο καραδοκούν. Η μητέρα έχει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της νόμιμης παραμονής στη χώρα μας: τους τελευταίους μήνες ήταν άνεργη, επομένως λόγω της έλλειψης ενσήμων δεν είχε δυνατότητα ανανέωσης της άδειας παραμονής. Έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες οδηγήθηκε στην Υποδιεύθυνση Αλλοδαπών της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, όπου και της χορηγήθηκε προθεσμία 30 ημερών, διάστημα κατά το οποίο είναι υποχρεωμένη να αποχωρήσει από τη χώρα.

Η μητέρα γλίτωσε από τις βόμβες που πέφταν στο κεφάλι τους στην διαλυμένη πλέον πατρίδα της για  να θυσιαστεί, ελέω μνημονίου, η 13χρονη κόρη της στην Ελλάδα. Η σπουδή για την απέλασή της είναι σοκαριστική.

«Η πρώτη ενέργεια της πολιτείας σε μια μάνα που μόλις έχει χάσει το παιδί της είναι η απέλαση;» διερωτάται μιλώντας στο UNFOLLOW η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλική Κατριβάνου, υπεύθυνη του Τομέα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. «Την ώρα που μέσα στο κοινοβούλιο συζητάμε το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, η φτώχεια και ο αποκλεισμός συνιστούν τη χειρότερη μορφή αποκλεισμού που οδηγεί στον θάνατο».

Για διακρίσεις ακόμη και στο θάνατο και στο πένθος κάνει λόγο από την πλευρά της η Έλενα Σπαθανά, δικηγόρος που έχει ασχοληθεί επισταμένως με τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μεταναστών στη χώρα μας. «Θεωρούνται  πολίτες β΄κατηγορίας που ούτε το δικαίωμα του πένθους δεν τους αναγνωρίζεται» επισημαίνει.

Στην Ελλάδα των μνημονίων, άλλα δύο παρόμοια περιστατικά θανάτων έχουν καταγραφεί από την έναρξη της κρίσης, με θύματα που χρησιμοποίησαν αυτοσχέδια μαγκάλια για να ζεσταθούν. Στη διασύνδεση αυτών των δυστυχημάτων με την οικονομική κρίση αναφέρεται και η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πρατηριούχων Καυσίμων, η οποία με επιστολή που απέστειλε στον Υπουργό Οικονομικών τονίζει ότι η πτώση των πωλήσεων του πετρελαίου θέρμανσης φτάνει στο 70%, εξαιτίας της εφαρμογής του ενιαίου φόρου κατανάλωσης.

Στην Ελλάδα των μνημονίων, 350.000 άνθρωποι έχουν μόνιμη διακοπή ρεύματος (όχι ολιγοήμερες), καθώς αδυνατούν να καταβάλουν τα οφειλόμενα στη ΔΕΗ. Μάλιστα η ΔΕΗ αρνείται το τελευταίο εξάμηνο οποιαδήποτε κινηματική παρέμβαση από συλλογικότητες για διευθέτηση των υποθέσεων, κάνοντας λόγο για «εξατομικευμένη διερεύνηση κάθε υπόθεσης».Έτσι, άνθρωποι καταδικάζονται στη σιωπή, στο σκοτάδι, στο κρύο, ακόμη και στον θάνατο.

«Αίσχος» αναφώνησε ο Σίμος Κεδίκογλου, απαντώντας στην ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ για το δικαίωμα της θέρμανσης και του φτηνού ρεύματος.

Το ίδιο λέμε κι εμείς, κύριε εκπρόσωπε. Αίσχος.

28 Νοε 2013

ένα ποτήρι ουίσκι


πηγή : το βυτίο

Δύσκολη μέρα να κόψεις, να ελαττώσεις ή έστω ν’ αναβάλλεις το αλκοόλ.

Πριν από τρεις τέσσερις μέρες, ξύπνησε κατά τις 4 τα ξημερώματα και στριφογυρνούσε στο κρεβάτι για άγνωστο χρονικό διάστημα. Θα έλεγε ότι κράτησε κανένα τετράωρο αυτή η διαδικασία, αλλά μάλλον ήταν υπερβολικός. Απ’ το ένα πλευρό στο άλλο ανά τρίλεπτο. Προσθαφαιρέσεις, αριθμητική, νούμερα, το πρόγραμμα των πρωινών της εβδομάδας, τι τον παίρνει να αναβάλλει. Αόριστα και συγκεκριμένα άγχη συμπλέκονταν στο κεφάλι του φτιάχνοντας έναν φοβερό θόρυβο. Άγχη που περιλάμβαναν ακόμη και πράγματα που είχε διευθετήσει εδώ και μέρες. Κι όμως τα σκεφτόταν λες και ακόμη τα χρωστούσε. Φαίνεται ότι απ’ τη στιγμή που αντιληφθείς τη συστηματικότητα της φύσης των λογαριασμών, αυτοί έχουν την τάση να έρχονται κάθε μέρα. Ανεξάρτητα αν όντως τους έχει φέρει ή όχι ο ταχυδρόμος, αυτοί υπάρχουν στο σπίτι, το χέρι και το αυτοκίνητό σου ως πραγματικότητες που δεν επιδέχονται το ενδεχόμενο μιας βραχυχρόνιας έστω απουσίας.

Δύσκολη μέρα να κόψεις, να ελαττώσεις ή έστω ν’ αναβάλλεις το αλκοόλ.

Ξύπνησε νωρίς απ’ τη βροχή που έπεφτε σαν ήχος πυροβόλου στο μπαλκόνι. Η βροχή χτυπούσε, η ερώτηση αν έχεις αφήσει κάτι έξω χτυπούσε, η σκέψη ότι πρέπει να πας κάπου χτυπούσε, η συνείδηση της απαγόρευσης μιας γενικής αναβολής χτυπούσε. Να έχεις μαζέψει τα ρούχα απ’ το μπαλκόνι, να το ξέρεις και όμως να αναρωτιέσαι στις 7 το πρωί αν έχεις μαζέψει τα ρούχα απ’ το μπαλκόνι. Το άγχος δε σε αφήνει να πιστέψεις τίποτα, ειδικά αυτό που επιμένει να φωνάζει ο εαυτός σου.

Σηκώνεται και παρά το ότι απαγορεύεται να αναβάλλει το οτιδήποτε, αυτός το αναβάλλει, κάνει τσιγάρο και καφέ, το στομάχι φωνάζει κι αυτό με τη σειρά του. Σηκώνεται και έχει πιάσει πάτο, διαβάζει την είδηση ότι στη Νότιο Αφρική έφτιαξαν μια ψεύτικη παραγκούπολη για να την επισκέπτονται οι τουρίστες χωρίς να κινδυνεύουν απ’ τους φτωχούς, τους μαύρους, τους βρώμικους και τους άρρωστους. Πηγαίνουν στην κόλαση, αλλά στους ειδικά διαμορφωμένους κλιματιζόμενους χώρους. Από εκεί παρατηρεί ο πολιτισμένος, φρεσκολουσμένος κόσμος τον βρώμικο, μίζερο, οπισθοδρομικό πληθυσμό. Τον παρατηρεί να αργοπεθαίνει κλέβοντας πορτοφόλια, ζητιανεύοντας νερό, μαστουρώνοντας με ότι βρεθεί πρόχειρο.

Κάνει βόλτες στο σαλόνι και έχει βουλιάξει σε έναν κόσμο που δεν περιγράφεται. Αυτός που δολοφονήθηκε επειδή ζήτησε τα δεδουλευμένα μιας γυναίκας. Αυτός πέφτει νεκρός από τα χέρια του μπράβου. Του μπράβου που προσφέρει υπηρεσίες σε νυχτερινό μαγαζί της Ιεράς Οδού ή σε μικρομάγαζο του κέντρου ή σε νεοναζιστική οργάνωση, αδιάφορο. Ο μπράβος έτσι κι αλλιώς φλερτάρει με το φασισμό. Δεν ξέρει τι άλλο να κάνει, μπορεί μόνο να φλερτάρει με το αφεντικό του, τη διαδικασία που τον δημιούργησε, τον λόγο της ύπαρξής του. Μπορεί μόνο να σκοτώνει ανήμπορους, ξένους, μεθυσμένους, βρώμικους ή εργάτες.

Δύσκολη μέρα σου λέει να κόψεις, να ελαττώσεις ή έστω ν’ αναβάλλεις το αλκοόλ.

Κοιτάει φωτογραφίες στον υπολογιστή. Θα ήθελε να ξαναπάει εκεί. Εκεί που κοιτάει τώρα. Αλλά δεν ξέρει αν γίνεται, δεν ξέρει αν μπορεί.

Οι κακές ειδήσεις εντωμεταξύ συνεχίζονται, άγνωστοι και φίλοι εναλλάσσονται στην ανακοίνωσή τους. Χρειάζεται λέει ένα ποτήρι ουίσκι που και που και ειδικά σήμερα, μια μέρα σαν κι αυτή. Χρειάζεται ένα δυο κονιάκ, μερικές παγωμένες μπύρες και να τις πίνεις ενώ κρυώνεις στα έξω τραπεζάκια μιας καφετέριας. Οι άλλοι να ‘ναι μέσα και συ να πίνεις. Χρειάζεσαι τέτοιες μέρες ένα ουίσκι, σερβιρισμένο όπως το έφερε ο άνθρωπος στον Οινοχόο στη Θεσσαλονίκη, σε τέτοιο ποτήρι. Να το πιεις σιγά σιγά ή ίσως μονοκοπανιά και να βγεις ύστερα στον κόσμο έτοιμος, ετοιμοπόλεμος ή έστω εν γνώσει του ότι είσαι ετοιμόρροπος. Να βγεις στον κόσμο για να πολεμήσεις με νύχια και με δόντια τους ειδικά διαμορφωμένους κλιματιζόμενους χώρους, να σταματήσεις τα λεωφορειακά για τα ψεύτικες παραγκουπόλεις. Να τους βγάλεις όλους έξω και να τους μοιράζεις χαστούκια και πραγματικότητες. Να τους βγάλεις έξω, να τους στήσεις δίπλα στους μπράβους και να μάχεσαι μέσα σου, αν πρέπει ή όχι να τους ξεσκίσεις, αν θέλεις ή όχι να τους πετάξεις σε λάκκους. Να τους κοιτάζεις στα μάτια, τους μπράβους και τους μπάτσους και να μπορείς, να αντέχεις να μην σηκώσεις το χέρι σου, να μην εξαπολύσεις ενάντιά τους όλη τη βρωμιά που αυτοί γεννούν, που αυτοί τροφοδοτούν, που αυτοί φροντίζουν να υπάρχει και να υπάρχει στους αιώνες των αιώνων. Να τους κοιτάζεις και να σκέφτεσαι αν υπάρχει και κάτι άλλο πέρα απ’ το να εκφραστείς με το μόνο τρόπο που σου υποδεικνύουν οι μέρες του αυταρχισμού.

Χρειάζεσαι ένα ποτήρι ουίσκι και είναι δύσκολη μέρα να κόψεις, να ελαττώσεις ή έστω ν’ αναβάλλεις το αλκοόλ.

*

25 Νοε 2013

μπορεί να καταργηθεί;

πηγή: το βυτίο
Άκουγα στη σημερινή Ελληνοφρένεια μια γυναίκα, άνεργη τα τελευταία δυόμιση χρόνια, στα πενηνταπέντε της, να λέει ότι βρέθηκε για πρώτη φορά σε μια ουρά για να μπορέσει να πάρει ως βοήθεια ένα κιλό κασέρι, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά. Ανάμεσα σε διάφορα άλλα, λέει κάποια στιγμή: «με έχουνε καταργήσει σαν άνθρωπο».

Στο βλογ του ο old boy εδώ και πολύ καιρό νομίζω, αντί για bio, γράφει μια φράση: «Είναι αδύνατη η κατάργηση της ύπαρξης». Νομίζω είναι μια φράση του lazopolis από μια κουβέντα που έγινε κάποτε στο buzz.

Με τέρμα μουσική στ’ αυτιά, τόσο που να γυρνάνε στο δρόμο οι να κοιτάζουν απορημένοι, περπατούσα την Αριστοτέλους. Η γυναίκα, έξαλλη και ηττημένη ταυτόχρονα, στεκόταν απέναντι στη παραπάνω φράση. Στο μυαλό μου ετοιμάζεται το ματς, προφανώς σικέ και λαϊκίστικο, πάντως αυτό ετοιμάζεται.

Λέμε δε θα μας γονατίσουν τα λεφτά, η φτώχεια. Δε θα μας γονατίσουν ακόμη και οι ουρές της βοήθειας ή των συσσιτίων. Λέμε δε θα βουλιάξουμε στη μιζέρια και την κατάθλιψη. Λέμε ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συλλογικά, με ατομικές υπερβάσεις και ότι άλλο, θα καταφέρουμε τουλάχιστον να διατηρήσουμε την αξιοπρέπειά μας. Εν τέλει, για να κάνω μια δική μου ερμηνεία, άσχετη πιθανώς με την πρόθεση της αρχική διατύπωση της φράσης, «είναι αδύνατη η κατάργηση της ύπαρξης».

Είναι όμως αδύνατη και αν όχι, πότε τελικά καταργείται η ύπαρξη;

Τί συμβαίνει όταν η υπαρξιακή αγωνία συγχωνεύεται με την άγχος της επιβίωσης, και τελικά συνοψίζεται στη πληρωμή του ρεύματος, της ασφάλισης και του απαραίτητου γεύματος; Τι συμβαίνει όταν στηνόμαστε πρώτη φορά στη ζωή μας στην ουρά ενός συσσιτίου; Όταν είμαστε 30 χρονών και νοιώθουμε ότι κανένα μέλλον δεν μας περιέχει; Όταν είμαστε 55 και νοιώθουμε ανήμποροι; Τί συμβαίνει όταν μας κυνηγούν χωρίς τέλος ή λόγο, όταν μας χτυπούν την ώρα που είμαστε πεσμένοι; Όταν εξηγούν την τύχη μας ως δίκαιη συνέπεια μιας συλλογικής ενοχής; Όταν μιλάνε για τα ζόρια μας ως μόνη πιθανή και αναπόφευκτη πραγματικότητα;  Τι συμβαίνει όταν κάποιοι ζούνε τη γλυκιά ζωή, ρυθμίζοντας με κάθε λεπτομέρεια την κόλαση των άλλων;

Τί συμβαίνει στο μυαλό ή την ψυχολογία μιας γυναίκας που έμεινε άνεργη στα 52, που στερήθηκε σιγά σιγά τα βασικά, που βρέθηκε ξαφνικά σε μια ουρά για ένα κιλό κασέρι; Τι συμβαίνει όταν αυτή η γυναίκα διαθέτει την αξιοπρέπεια και τη δύναμη να μη θεωρεί αυτή την κατάσταση φυσιολογική;

Ξεπερνάμε όλα τα όρια καθημερινά, λυγίζουμε διαρκώς σε έναν αγώνα αντοχής που ζητάει να είμαστε όλο και πιο ολιγαρκείς, όλο και πιο φτωχοί, όλο και πιο συγκαταβατικοί. Μας αποσπάται μια συναίνεση, που αμφισβητεί την αξία της ίδιας της ύπαρξής μας. Από την κατάσταση στην υγεία ως τα σχολεία και τον εντεινόμενο εφιάλτη μιας καταστολής, που χρησιμοποιείται για να περιγράψει σχολαστικά το επιτρεπόμενο πλαίσιο, ζούμε μια τεράστια αλλαγή. Χάνεται η ιδιότητα του πολίτη (έστω, αυτή που ξέραμε με όλες τις έτσι κι αλλιώς γνωστές στρεβλώσεις). Ο κόσμος διαιρείται απόλυτα.

Κατασκευάζεται μανιχαϊστικά όπως ο κόσμος που περιγράφει ο Φανόν, στο «της γης οι κολασμένοι». Εκεί ο συγγραφέας περιγράφει τον κόσμο του άποικου και του αποικιοκρατούμενου. Ο ένας ευδοκιμεί πέρα από κάθε όριο, ρυθμίζει, οργανώνει, τιμωρεί. Ο άλλος είναι υποτελής, χαρακτηρίζεται από κάτι που είναι πέρα από τη φτώχεια. Η ύπαρξή του δεν έχει αξία, άλλη απ’ αυτή της μονάδας που εξυπηρετεί κάποια ανάγκη του άποικου.

Η σημερινή σε μικρές δόσεις δυστοπία δεν είναι βέβαια οι αποικίες του Φανόν. Είναι η χώρα που μια γυναίκα 55 χρονών αναγκάζεται να καθίσει σε μια τέτοια ουρά. Είναι η χώρα που προσπαθεί να μάθει σ’ αυτή τη γυναίκα ότι αυτό είναι το ένα και μοναδικό παρόν, το καλύτερο δυνατό και η μοναδική εναλλακτική γι’ αυτήν. Είναι η χώρα που επιχειρεί να κατασκευαστεί ξανά διαιρώντας με οριστικό τρόπο τον πληθυσμό της.

Είναι και η χώρα που η γυναίκα λέει, ότι δεν θα ξαναστηθεί στην ουρά, ότι δεν θα δεχτεί την κατάργηση της ύπαρξής της, ότι δεν θα ζήσει βαφτίζοντας τον εφιάλτη ρεαλισμό. Η γυναίκα, 55 ετών, δυόμιση χρόνια άνεργη, μιλάει στο ραδιόφωνο και καταλαβαίνεις ότι το αίμα της βράζει. Καταλαβαίνεις ότι το bio του blogger υπάρχουν πολλές πιθανότητες να αποδειχτεί ακριβές.